چهارشنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۰ - الأربعاء 14 ربيع أول 1443

(۱۳۸۸/۱۰/۰۵) حماسه عاشورا و پیامدها

 حماسه عاشورا و پیامدها   یکی از موضوعات قابل بررسی و تحلیل جدّی در حماسه عاشورا ملاقاتها و گفتگوهائی است که در میان امام و تعدادی از اشخاص صورت گرفته‌است و بخش‌ قابل توجه این ملاقاتها در کتب تاریخ و مقاتل فریقین منعکس شده‌است. در میان این اشخاص:   ۱ـ سیاستمدار کهنه‌کار و ضد اهل […]

 حماسه عاشورا و پیامدها

 

یکی از موضوعات قابل بررسی و تحلیل جدّی در حماسه عاشورا ملاقاتها و گفتگوهائی است که در میان امام و تعدادی از اشخاص صورت گرفتهاست و بخش قابل توجه این ملاقاتها در کتب تاریخ و مقاتل فریقین منعکس شدهاست.

در میان این اشخاص:

 

۱ـ سیاستمدار کهنهکار و ضد اهل بیت (ع) بود

۲ـ شاعر و ادیب بود

۳ـ دوستداران اهل بیت(ع) بود

۴ـ پیرمرد سالخورده و تجربه دیده بود.

بعضی ملاقاتها: تصادفی بود، بعضی دیگر با درخواست امام (ع) بود، برخی با خواست طرف مقابل بودهاست.

 

وجه مشترک اکثریت ملاقات کنندگان

۱ـ از خشونت یزید علیه خود و امام وحشت داشتند.

۲ـ به حمایت مردم از امام حسین علیهالسّلام اعتماد نداشتند.

۳ـ حفظ جان و مصلحت اندیشی را یک اصل مسلم میدانستند.

۴ـ درگیری با یزید را یک شکست قطعی و بینتیجه ارزیابی میکردند.

۵ـ مقام ولایت امام (ع) را درک نمیکردند.

 

اسامی تعدادی از این اشخاص

۱ـ محمد حنفیه

۲ـ ابن عباس

۳ـ عبداله بن زبیر

۴ـ عبداله بن مطیع

۵ـ فرزدق شاعر

۶ـ عبیداله بن حرّ جعفی

۷ـ حرّ بن یزید ریاحی

۸ـ زهیر

۹ـ عمرو بن لوزان

۱۰ـ عبداله بن سلیمان

۱۱ـ منذر بن مُشْمَـعِـل

۱۲ـ عبداله بن جعفر(شوهر حضرت زینب)

۱۳ـ یحیی بن سعید

 

ملاقات عبداله بن مطیع با امام (ع)

 

عبداله ابن مطیع یکی از سیاستمداران عرب بوده و در شورشهای ضد بنیامیّه نقش داشت و دوران حاکمیت عبدالله بن زبیر ، استاندار کوفه بوده از طریق مختار اخراج گردید. به مدینه فرار کرد بعد در مکه سکونت داشت و در حمله حجاج بن یوسف همراه عبداله بن زبیر کشته شد و سر هر دو به شام فرستاده شد.

 

شیخ مفید در ارشاد

«ثُمَّ أقبَل الحسین(ع) مِنَ الحاجِرْ یسیرُ نحوالکوفه فانتهی الی ماءٍ من میاه العرب

فَاذاً علیه عبدُالله بن مُطیع العَدوی و هو نازلُ به»

«فلّما رأی الحسین(ع) قام إلَیه فَقال بِأبی أنْتَ و امّی یا ابن رسول الله ما أَقْدَمَکَ؟

فقال له الحسین علیهالسّلام: کانَ مِنْ مَوتِ معاویَهَ ما قَد بلغَکَ فکتَبَ اِلَیَّ أَهْلِ العراق یَدْعُونَنی اِلی أَنفُسِهِمْ»

 

عبداله بن مطیع بعد از استماع فرمایش امام علیهالسّلام گفت:

«… والله لَئِنْ طَلَبْتَ ما فی أَیْدی بَنی أُمَیّه لَیَقْتُلنَّکَ وَ لَئِنْ قَتَلوک لا یَهابُو بَعدَ کَ أَحَداً أَبداً والله إِنَّها لَحُرْمَهِ الاسلام تُـنْـتَـهَـکُ»

توضیح:

 

۱ـ تحلیل عبداله بن مطیع از شرایط درست بود:

«لا یُهابُونَ بَعدکَ أَحداً اَبدا»

در بعضی نقلها گفت: لنُسْتَرَقَنَّ بَعْدک

( حجاج به مردم داغ میگذاشت.)

 

۲ـ دو ایراد اساسی بر عبداله بن مطیع و امثال او وارد است:

 

الف) اینکه میگوید: «وَاللهُ اِنَّها لَحُرْمَهِ الْاِسْلامُ تُنْتَهَک»

باید گفت: حرمت اسلام قبلاً هتک شده‌بود.

در سقیفه، شهادت امیرالمؤمنین (ع) و امام حسن (ع) وقتی که معارف اسلامی ملعبه دست خلفا گردید

و معاویه روز چهارشنبه نماز جمعه خواند

و یزید خلیفه گردید و امام (ع) فرمود: و علی الاسلام السلام.

 

ب) عبداله بن مطیع از مقام ولایت امام و واسطه فیض بردن و واجب الاطاعه بودن او غافل بود.

لذا فضولی میکرد در حالیکه وظیفهاش پیروی از او بود.

 

پر بازدیدترین ها

بیشتر