پنج شنبه ۳۰ دی ۱۴۰۰ - الخميس 17 جماد ثاني 1443

(۱۳۸۹/۰۶/۰۴) امام حسن(ع) تنهاترین سردار

بیعت مردم با امام(ع): امام حسن مجتبی(ع) بعد از رحلت پدر بزرگوارش به منبر رفت و مقداری از فضایل حضرت امیرمؤمنان(ع) را بیان فرمود: لَمْ یَسْبِقْهُ الْاَوَّلُونَ بِعَمَلٍ وَ لا یُدْرِکْهُ الآخِرونَ بِعَمَلٍ وَ لَقَدْ کانَ یُجاهِدُ مَعَ رَسُولُ اللهِ فَیَقیهِ بِنَفْسِهِ… وَ ما خَلَّفَ صَفْراءَ وَ لا بَیْضاءَ(۱)   و در ادامه فرمود: ما […]

بیعت مردم با امام(ع):

امام حسن مجتبی(ع) بعد از رحلت پدر بزرگوارش به منبر رفت و مقداری از فضایل حضرت امیرمؤمنان(ع) را بیان فرمود:

لَمْ یَسْبِقْهُ الْاَوَّلُونَ بِعَمَلٍ
وَ لا یُدْرِکْهُ الآخِرونَ بِعَمَلٍ
وَ لَقَدْ کانَ یُجاهِدُ مَعَ رَسُولُ اللهِ فَیَقیهِ بِنَفْسِهِ…
وَ ما خَلَّفَ صَفْراءَ وَ لا بَیْضاءَ(۱)

 

و در ادامه فرمود:

ما اهل بیت حزب الله هستیم که غالب معرفی شده ایم:

فَاِنَّ حِزْبَ اللهِ هُمُ الْغالِبُون(۲)

 

ما عترت رسول الله هستیم که در روایت ثقلین رسول اکرم(ص) ما را در کنار قرآن و مفسر قرآن و پشتوانه اسلام قرار داده است:

اِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلین کِتابَ الله وَ عِتْرَتی لَنْ یَفْتَرِقا حَتّی یَرِدا عَلَیَّ الْحَوْضَ(۳)

 

ماییم عالم به تأویل و تنزیل قرآن.ماییم که در قرآن بعنوان معصوم و مطهر نام برده شده ایم:

اِنَّما یُریدُ اللهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً(۴)

 

و باید همه از ما اطاعت کنند زیرا در قرآن به آن امر شده اند:

اَطیعُوا اللهَ وَ اَطیعُوا الرَّسُولَ وَ اُولِی الْاَمْرِ مِنْکُمْ(۵)

 

ماییم کسانی که در قرآن مودّت آنان بر مردم واجب شده است

قُلْ لا اَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ اَجْراً اِلّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی(۶)

 

پیروان امام حسن مجتبی(ع):

بر اساس گزارشات و مستندات تاریخی کسانیکه در جبهه امام (ع) علیه معاویه قرار داشتند چند گروه متفاوت و متضاد بودند:مرحوم شیخ مفید فقیه نامدار شیعه در کتاب الارشاد آنان را بدین گونه معرفی می فرماید:

 

۱-بَعْضُهُمْ شیعَهٌ لَهُ وَ لِاَبیهِ (ع)

تعدادی شیعیان و طرفداران او و پدر بزرگوارش بودند

 

۲-وَ بَعْضُهُمْ مُحَکَّمَهٌ تُؤْثِرونَ قِتالَ مُعاوِیَهَ بِکُلِّ حیلهٍ

تعدادی از آنان خوارج بودند که از هر وسیله ای برای جنگ با معاویه استفاده می کردند و حضور آنان در جبهه امام(ع) به خاطر دشمنی با معاویه بود نه دوستی با امام(ع)

 

۳-وَ بَعْضُهُمْ اَصْحابُ فِتَنٍ وَ طَمَعٍ فِی الْغَنائِمِ

تعدادی از آنان افراد سودجو و دنیا پرست بودند که به طمع منافع مادی در سپاه امام داخل شده بودند

 

۴-وَ بَعْضُهُمْ شَکّاکٌ

یعنی تعدادی از آنان افراد دو دل و شکاک بودند که شخصیت بزرگی مانند امام حسن مجتبی(ع) در نظر آنان چندان بر معاویه ترجیح نداشت

 

۵-وَ بَعْضُهُمْ اَصْحابُ عَصَبِیَّهٍ اِتَّبَعُوا رُؤَساءَ قَبائِلِهِمْ لا یَرْجِعُونَ اِلی دینٍ(۷)

یعنی بالاخره گروهی که نه به خاطر دین بلکه از روی تعصب عشیرگی و صرفاً به پیروی از رییس قبیله خود در محضر امام (ع) بودند

 

سوال:

با توجه به تشتط آراء و اندیشه های پیروان امام (ع) آیا میتوان با چنین پیروانی در برابر دشمن حیله گر و مکاری همانند معاویه مقاومت نموده و به پیروزی رسید؟آنانی که به امام مجتبی(ع) خورده گیری نموده و صلح او را زیر سوال میبرند آیا در یک چنین جوی و شرایط سیاسی حاکم راه حل دیگری سراغ دارند که امام(ع) انجام نداده باشد؟

 

چند نمونه از توطئه های نفاق علیه امام(ع)

الف:طرفدار عثمانی معرفی کردن امام حسن مجتبی(ع):

بطوریکه تعدادی از مورخین معلوم الحال در کتاب های تاریخی خود ثبت کردند.

 

ب:طرفداران منافق:

طبق گزارش مرحوم شیخ مفید تعدادی از سران منافق صفت قبایل کوفه در ظاهر با امام (ع) بودند لکن در باطن به معاویه نامه نوشتند و از او درخواست کردند به سوی عراق حرکت کند و اعلان آمادگی کردند که یا امام حسن(ع) را به او تسلیم نموده یا ترور خواهند کرد و معاویه عین همان نامه را به امام حسن مجتبی(ع) ارسال کرد.(۸)

 

خیانت فرماندهان و معاویه:

۱-خیانت عبیدالله بن عباس

عبیدالله بن عباس فرمانده نیروهای امام (ع) با ۱۲ هزار نفر به سوی لشکر معاویه اعزام گردید طولی نکشید با دریافت یک میلیون درهم از معاویه شبانه همراه ۸ هزار نفر به وی پیوست.(۹)

 

۲-شایعه صلح با معاویه:

معاویه تعدادی جاسوس در میان پیروان امام حسن مجتبی(ع) اعزام کرد و شایع کردند که حسن بن علی(ع) با معاویه صلح کرده است.

 

۳-مجروح شدن امام (ع) بوسیله خوارج:

امام مجتبی(ع) روانه ساباط شد در بین راه یکی از خوارج که قبلا کمین کرده بود بر امام ضربه ای وارد کرد که به شدت مجروح شد و به شهر مدائن منتقل گردید وضع جسمی آن حضرت در اثر جراحت به وخامت گرائید.

 

۴-استفاده معاویه از فرصت:

معاویه با استفاده از این فرصت (مجروحیت امام) بر اوضاع تسلط یافت و بقیه نیروهای امام(ع) پراکنده شد در نهایت امام حسن مجتبی(ع) مظلومانه تن به صلح داد.(۱۰)

 

پی نوشت:

(۱)الارشاد/شیخ مفید ج۲ص۳

(۲)سوره مجادله آیه ۲۲

(۳)بحار الانوار/مجلسی ج۲ ص۲۲۶

(۴)سوره احزاب آیه ۳۲

(۵)سوره نسا آیه ۵۹

(۶)الارشاد/شیخ مفید ج۲ص۴

(۷)الارشاد/شیخ مفید ج۲ ص۷

(۸)الارشاد/شیخ مفید ص۱۹۱

(۹)سیره پیشوایان ص۱۰۹

(۱۰)تاریخ یعقوبی ج۲ ص۵