شنبه ۱۳ آذر ۱۴۰۰ - السبت 29 ربيع ثاني 1443

(۱۳۹۰/۰۹/۰۸) روضه شجاعت قاسم ابن الحسن (ع)

مکان : مسجد ملااحمد دعوت کننده : هیئت امنای مسجد ملااحمد شرکت کنندگان : عزاداران حسینی و جمعی ازمردم مناسبت : ماه محرم ۱۴۳۳٫ق موضوع : شجاعت قاسم بن الحسن (ع) سخنران : امام جمعه و رییس حوزه های علمیه خوی   شجاعت قاسم بن الحسن (ع) :   طبق بعضی از روایات فرزندان امام […]

مکان : مسجد ملااحمد

دعوت کننده : هیئت امنای مسجد ملااحمد

شرکت کنندگان : عزاداران حسینی و جمعی ازمردم

مناسبت : ماه محرم ۱۴۳۳٫ق

موضوع : شجاعت قاسم بن الحسن (ع)

سخنران : امام جمعه و رییس حوزه های علمیه خوی

 

شجاعت قاسم بن الحسن (ع) :

 

طبق بعضی از روایات فرزندان امام حسـن (ع) بعد از شهادت سایرین اجـازه مـیـدان پـیـدا کـردند و اولین نـفـرشان حضرت قاسم (ع) بود.

تعبیر بعضی از مقاتل چنین است :

وَ هُوَ غُلامٌ صَغیرٌ لَمْ یَبْـلُغُ الْحُلُمْ یعنی یک نوجوان به حد بلوغ نرسیده بود.

آمد حضور اباعبدالله (ع)

فَـلَمّا نَـظَرَ الْحُسَیْنُ اِلَیْهِ اِعْـتَـنَـقَـهُ وقتی اباعبدالله (ع) به او نگاه کرد او را دربغل گرفت

وَ جَعَلا یَبْـکیانِ حَتّی غُشِیَ عَلَیْهِما و هـر دو گـریه کردند تا از حال رفتند.

ثُـمَّ اسْــتَـأْذَنَ الْـغُــلامُ لِلْـحَـرْبِ بعداً از امام (ع) اجـازه جنگ خواست.

فَـاَبَی الْـحُـسَـیْـنُ (ع) اَنْ یَـأْذَنَ لَـهُ امـام (ع) بـه او اجـازه نـداد

فَقالَ : یَابْنَ الْاَخُ اَنْتَ مِنْ اَخی عَلامَهٌ و فـرمـود : ای پـسـر بـرادرم ! تـو نـشـانـه بـرادرم هـسـتــی

وَ اُریدُ اَنْ تَبْـقِیَ لِـی لاَتَـسَلّی بِکَ و می خواهم تو بمانی تا خودم را با وجود تو تسلّی بدهم.

فَلَمْ یَزَلِ الْـغُـلامُ یُقَـبِّـلُ یَدَیْهِ وَ رِجْـلَیْهِ حَتّی اَذِنَ لَهْ (۱)

مـدام دسـت و پـای امـام (ع) را مـی بـوسـیــد تـا اجـازه گــرفـت

قـسـمت بـعـدی را مـرحـوم شیـخ مفید از حُمَیْد بن مسلم نقل می کند. گفت :

اِذْ خَـرَجَ عَلَیْنا غُـلامٌ کَاَنَّ وَجْـهَهُ شِقَّـهُ قَمَرٍ ناگهان یک نـوجوانی که مانند پاره ماه بود خارج شد

فِـی یَـدِهِ السَّـیْـفُ فَـقاتَـلَ قِـتـالاً شَـدیداً و در دسـتـش شمـشـیـر داشـت و بـا شـدّت جـنـگـیـد

حَتّی قَتَلَ عَلی صِغَرِهِ خَمْسَهً وَ ثَلاثینَ رَجُلاً تا اینکه در عین صغر سن ۳۵ نفر از دشمنان را کشت.

فَقالَ لِی عُمَرِ بْنِ(عَمْرو بن)سَعید: عـمـربـن سـعـیــد بـــه مــن گــفــت :

وَ الله لاَشُـدَّنَ عَــلِــیْـــه ؟ بخدا من به این پسر حمله خواهم کرد

فَقُلْتُ : سُبْحانَ اللهِ وَ ما تُریدُ بِذلِکْ گفـتم : سبـحان الله تو از این کار چه بهره خواهی برد ؟

دَعَـهُ یَکْـفیـکَهُ هوُلاءِ الْـقُومُ اَلَّذینَ او را به حال خود واگذار . این مردم بر او کافی هستند

مـا یُـبْـقُـونَ عَـلی اَحَـدٍ مِـنْـهُـمْ؟ و هــیــچ کــدام از ایـنـان بـاقــی نـخـواهـنــد گــذارد

فَقالَ : وَ اللهِ لاَشُدَّنَ عَلَیْهِ فَشَدَّ عَلَیْهِ گفت: بخدا قسم من بر او حمله خواهم کرد، پس حمله کرده

فَما وَلّی حَتّی ضَرَبَ رَأسَهُ بِالسَّیْفِ ســر آن پـســر را چـنــان بـا شـمـشــیــر بـزد

فَـفَـلَـقَهُ وَ وَقَعَ الْـغُـلامُ لِـوَجْـهِهْ (۲) که آن را از هم شکافت و آن رو به زمین افتاد

فَـقـالَ : یـا عَـمّـاهْ فـریــاد زد : ای عـمــو جــان …

فَجَلَّى الْحُسَیْنُ(ع) کَمَا یُجَلِّی الصَّقْرُ امام(ع) با (شنیدن ناله فرزند برادر) مانند باز شکاری خود را به میدان رساند

ثُــمَّ شَـدَّ شَــدَّهَ لَـیْـثٍ أَغْـضَـبَ و چونان شـیـر خشمگینـی به لشکر ابن سعد حمله کرد

فَـضَـرَبَ ابْـنَ فُـضَـیْـلٍ بِالسَّـیْفِ و شـمـشـیــری را حـوالـه ابـن فـضـیـل نـمـود

فَاتَّقَاهَا بِالسَّاعِدِ فَأَطَنَّها مِنْ لَدُنِ الْمِرْفَقِ او دست خود را سپر قرار داد دستش از آرنج جـدا شد

فَـصاحَ صَـیْـحَهً سَمِـعَهُ أَهْـلُ الْـعَسْکَرِ فریاد بلندی کشید که تمامی لشکر صدای او را شنیدند

وَ حَـمَـلَ أَهْلُ الْـکُوفَهِ لِـیَـسْتَـنْـقِـذُوهُ و کـوفـیــان بـرای نـجـات جـانـش هـجـوم آوردنــد

فَـوَطِـئَـتْـهُ الْـخَـیْـلُ حَـتَّـى هَـلَـکَ. در نتیجه این هجوم، بدن او در زیر سم اسبان پامال شده و به هلاکت رسید

قَـالَ الـرّاوی: راوی گفت

وَ انْـجَـلَـتِ الْـغُــبْـرَهُ فَـرَأَیْـتُ الْـحُـسَـیْـنَ (ع) قَـائِـمــاً عَـلَـى رَأْسِ الْـغُـلامِ

هنگامی که گردوخاک میدان جنگ فرو نشست و خوابید امام حسین (ع) را دیدم که بالای سرآن جوان ایستاده بود

وَ هُــوَ یَـفْـحَـصُ بِــرِجْـلَــیْــهِ وَ الْـحُـسَـیْـنُ (ع) یَـقُـولُ:

و او از شدت درد پای خود را بر زمین می سایید . امام (ع) (با دیدن این منظره ) فرمود

بُـعْـداً لِـقَـوْمٍ قَـتَـلُـوکَ وَ مَـنْ خَـصْـمُـهُـمْ یَـوْمَ الْـقِـیَامَهِ جَـدُّ کَ وَ أَبُوکَ

از رحمت الهی دور شوند مردمی که تو را کشتند روز قیامت جد و پدر تو از آنان بازخواست خواهند نمود

ثُمَّ قَالَ: عَـزَّ وَ اللَّهِ عَـلَى عَمِّکَ سپس فرمود : به خدا سوگند چه اندازه دشوار است بر عمویت

أَنْ تَـدْعُــوهُ فَـلا یُـجِــیـبُـکَ ایـن کـه تـو او را بـخـوانـی و او تـو را اجـابت نکند

أَوْ یُجِیـبُکَ فَلا یَنْـفَعُکَ صَوْتُهُ یا اینکه اجابتت کند اما دیگر فایده ای نداشته باشد

هَــذَا یَــوْمٌ وَ اللَّهِ کَــثُــرَ وَاتِــرُهُ وَ قَــلَّ نَــاصِــرُهُ

به خدا سوگند امروز روزی است که دشمنان عمویت بسیار ویاورانش اندکند

ثُمَّ حَمَلَ الْغُلامَ عَلَى صَدْرِهِ حَتَّى أَلْقَاهُ بَیْنَ الْقَتْلَى مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ.

امام (ع) پس از این گفتار کشته پسر برادر را درآغوش گرفت و او را بسوی خیام آورده و در میان دیگر کشته ها نهاد

قَالَ : وَ لَـمَّـا رَأَى الْحُسَـیْـنُ (ع) مَـصَارِعَ فِتْـیَـانِهِ وَ أَحِـبَّـتِهِ

راوی گفت: هنگامیکه امام حسین (ع) دید که تمامی یاران و خاندانش به شهادت رسـیـدند و بـر روی زمین افتاده اند

عَـزَمَ عَـلَى لِـقَـاءِ الْـقَـوْمِ بِـمُـهْـجَـتِـهِ خود را مهیای جنگ و جانبازی در راه خدا گردید

وَ نَـادَى: هَـلْ مِـنْ ذَابٍّ یَـذُبُّ عَـنْ حَـرَمِ رَسُولِ اللَّهِ (ص)؟

در این حال فریاد برآورد که آیا کسی نیست که از حرم رسول خدا(ص) دفاع کند؟

هَـلْ مِـنْ مُـوَحِّـدٍ یَـخَافُ اللَّهَ فِـیـنَا؟ آیا خدا پرستی در میان شما نیست که درباره ما ازخداوند بترسد؟

هَلْ مِنْ مُغِـیثٍ یَـرْجُو اللَّهَ بِإِغَاثَـتِـنَا؟ (۳) آیـا دادرسـی نـیـست که به امید پاداش الهی به داد ما برسد؟

پی نوشت :

(۱) موسوعه کلمات الامام الحسین (ع) ص ۴۶۴

(۲) الارشاد / شیخ مفید ج۲ ص ۱۶۰

(۳) اللهوف على قتلى الطفوف / سید بن طاووس ص ۱۱۶