یکشنبه ۲ آبان ۱۴۰۰ - الأحد 18 ربيع أول 1443

(۱۳۹۲/۰۸/۱۶) روضه حضرت قاسم(ع)

◄شجاعت قاسم بن الحسن (ع) بر اساس نقل بعضی از روایات و مقاتل فرزندان امام حسـن (ع) بعـد از شـهادت سایرین اجـازه مـیـدان پـیـدا کـردند و اولین نـفـرشان حضرت قاسم (ع) بود   ◄اذن جنگ به قاسم نوجوان: تعبیر مقاتل از حضرت قاسم چنین است وَ هُوَ غُلامٌ صَغیرٌ لَمْ یَبْـلُغُ الْحُلُمْ یعنی یک نوجوان […]

◄شجاعت قاسم بن الحسن (ع)

بر اساس نقل بعضی از روایات و مقاتل فرزندان امام حسـن (ع) بعـد از شـهادت سایرین اجـازه مـیـدان پـیـدا کـردند و اولین نـفـرشان حضرت قاسم (ع) بود

 

◄اذن جنگ به قاسم نوجوان:

تعبیر مقاتل از حضرت قاسم چنین است وَ هُوَ غُلامٌ صَغیرٌ لَمْ یَبْـلُغُ الْحُلُمْ

یعنی یک نوجوان به حد بلوغ نرسیده بود

 

◄حضرت قاسم به حضور امام(ع)رسید

فَـلَـمّا نَـظَـرَ الْـحُسَیْنُ اِلَیْهِ اِعـْـتَــنَـقَـهُ

وقتی اباعبدالله (ع) به او نگاه کرد او را دربغل گرفت

وَ جَعَلا یَبْـکیانِ حَتّی غُشِیَ عَلَیْهِما

و هـر دو گـریه کردند تا از حـال رفتـند

ثُـمَّ اسْــتَـأْذَنَ الْــغُـــلامُ لِـلْـحَــرْبِ

بعداً از امام (ع) اجـازه جنگ خواست

فَـاَبَی الْـحُـسَـیْـنُ (ع) اَنْ یَـأْذَنَ لَـهُ

امـام (ع) از اذن بـه او امتناع کرد

فَلَمْ یَزَلِ الْـغُـلامُ یُقَـبِّـلُ یَدَیْهِ وَ رِجْـلَیْهِ حَتّی اَذِنَ لَهْ (۱)

مـدام دسـت و پـای امـام (ع) را مـی بـوسـیــد تـا اجـازه گــرفـت

 

◄نقل شیخ مفید از جنگ حضرت قاسم:

مـرحـوم شیـخ مفید از حمید بن مسلم نقل می کند. گفت اِذْ خَـرَجَ عَلَیْنا غُـلامٌ کَاَنَّ وَجْـهَهُ شِقَّـهُ قَمَرٍ

ناگهان یک نـوجوانی که مانند پاره ماه بود خارج شد

فِـی یَـدِهِ السَّـیْـفُ فَـقاتَـلَ قِـتـالاً شَـدیداً

و در دسـتـش شمـشـیـر داشـت و بـا شـدّت جـنـگـیـد

حَتّی قَتَلَ عَلی صِغَرِهِ خَمْسَهً وَ ثَلاثینَ رَجُلاً

تا اینکه در عین صغر سن ۳۵ نفر از دشـمنان را کـشت

 

عـمـربـن سعید به من گفت بخدا من به این پسر حمله خواهم کردگفـتم : سبـحان الله تو از این کار چه بهره خواهی برد ؟او را به حال خودواگذار . این مردم بر او کافی هستندو هــیــچ کــدام از ایـنـان بـاقینخواهند گذارد گفت: بخدا قسم من بر او حمله خواهم کرد، پس حمله کرده

فَما وَلّی حَتّی ضَرَبَ رَأسَهُ بِالسَّیْفِ

ســر آن پـســر را چـنــان بـا شـمـشــیــر بـزد

فَـفَـلَـقَهُ وَ وَقَعَ الْـغُـلامُ لِـوَجْـهِهْ (۲)

که آن را از هم شکافت و آن رو به زمین افتاد

فَـقـالَ : یـا عَـمّـاهْ

فـریــاد زد : ای عـمــو جــان

فَـجَـلّـَى الـْحُسَیْنُ(ع) کَـمَا یـُجَـلّـِی الصّـَقـْرُ

امام(ع) با (شنیدن ناله فرزند برادر) مانند باز شکاری خود را به میدان رساند

 

◄راوی می گوید:

وَ انْـجَـلَـتِ الْـغُــبْـرَهُ فَـرَأَیْـتُ الْـحُـسَـیْـنَ(ع)

وقتی گردوخاک میدان فرو نشست امام حسین (ع) را دیدم

قَـائِـمــاً عَـلَـى رَأْسِ الْـغُـلامِ که بالای سرآن جوان ایستاده بود
وَ هُــوَ یَـفْـحَـصُ بِــرِجْـلَــیْــهِ

و او از شدت درد پای خود را بر زمین می سایید

وَ الْـحُـسَـیْـنُ (ع) یَـقُـولُ

امام (ع) (با دیدن این منظره ) فرمود

بُـعْـداً لِـقَـوْمٍ قَـتَـلُـوکَ

از رحمت الهی دور شوند مردمی که تو را کشتند

ثُمَّ حَمَلَ الْغُلامَ عَلَـى صَـدْرِهِ

سپس امام (ع) این نوجوان را درآغوش گرفت

حَتَّى أَلْقَاهُ بَیْنَ الْقَتْلَى مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ(۳)

و او را بسوی خیام آورده و در میان دیگر کشته ها نهاد

 

پی نوشت:

(۱) موسوعه کلمات الامام الحسین (ع) ص ۴۶۴

(۲) الارشاد / شیخ مفید ج۲ ص ۱۶۰

(۳) اللهوف على قتلى الطفوف / سید بن طاووس ص ۱۱۶

 

پر بازدیدترین ها

بیشتر